موضوع : پوسیدگی زغالی کنجد
تعداد بازدید : 87 بار
تاریخ بارگذاری : 1398/05/16 - 98 روز قبل
نام دسته : آفات و بیماری های گیاهان زراعی
چهار شنبه 16 مرداد 1398
تعداد بازدید : 87 بار
تاریخ بازدید : 1398/05/16 - 98 روز قبل
نام دسته : آفات و بیماری های گیاهان زراعی
Sesame (Sesamum indicum L.) Charcoal Rot
پوسیدگی زغالی از بیماری های بسیار مهم و خسارت زای کنجد می باشد. عامل بيماري، يك پاتوژن خاك‌زاد (Macrophomina phaseolina)، با پراكنش جهاني و دامنه ميزباني بيش از 500 گونه گياهي (کنجد، سویا، ...) است. جهت مدیریت این بیماری رعایت نکات زیر موثر می باشد:
1- تناوب زراعی: تناوب 3-2 ساله با گیاهان غیر میزبان مثل غلات موثر است. تناوب با برنج و غرقاب کردن زمین نیز سبب از بین رفتن میکرواسکلروت ها می شود. از کاشت همه ساله سویا و کنجد در یک زمین باید خودداری شود.
2- تاریخ کشت: کشت زودتر سبب استقرار سریعتر گیاه و ایجاد پوشش سبز در سطح خاک شده و با ایجاد سایه انداز دمای خاک را پایین تر نگه داشته و توانایی رقابت قارچ را کمتر می کند.
3- تراکم کشت مناسب: تراکم کشت خیلی بالا سبب افزایش تنش و کاهش رطوبت خاک شده و بیماری را شدت می بخشد. کنترل علف های هرز مزرعه نیز جهت کاهش تنش خشکی باید صورت گیرد.
4- دسترسی گیاه به عناصر غذایی مورد نیاز سبب رشد بهتر آن و مقاومت بیشتر در برابر تنش ها می شود، بنابراین باید بر اساس آزمون خاک مواد غذایی اصلی مورد نیاز از جمله ازت، فسفر و پتاسیم برای گیاه تامین شود.
5- رطوبت خاک روی بیماری تاثیرگذار بوده و باید از عملیات کشاورزی که باعث کمتر هدر رفتن رطوبت می شود، استفاده گردد. در صورت دسترسی به آب در زمان های مورد نیاز با آبیاری تکمیلی و نگهداری رطوبت خاک در حد متعادل می توان بیماری را به حداقل رساند. به عبارتی از خشک شدن خاک و آبیاری نامنظم خودداری شود.
6- گرمادهی خاک قبل از کاشت و یا پس از برداشت با استفاده ار پوشش پلاستیکی شفاف در شرایطی که خاک مرطوب است می¬تواند دمای خاک را تا 45 درجه سانتی گراد افزایش داده و درنتیجه در کاهش جمعیت و نیز بیماریزایی قارچ بیمارگر موثر باشد.
7- در بررسی های انجام شده بر روی این بیماری، استفاده از روش های کنترل بیولوژیک شامل قارچ های آنتاگونیست Emericella nidulans و Trichoderma pseudokoningii موثر بوده است. همچنین استفاده از عصاره های گیاهی شامل عصاره گیاه آویشن و عصاره اکالیپتوس نتایج قابل توجهی در کنترل این بیماری نشان داده است.
کنترل شیمیایی بیماری کاربرد زیادی ندارد. استفاده از قارچکش هایی از قبیل تیوفانات متیل، تیابندازول، تیرام و ... به صورت مخلوط با خاک تا حدودی سبب کاهش میکرواسکلروت های زنده در خاک می شود.
تهیه و تنظیم: خانم مهندس اصغری
در این دسته :